Engeland op het WK 2026

Zestig jaar. Zo lang wacht Engeland al om een tweede WK op te tillen. Sinds Bobby Moore's roem in 1966 op Wembley bereikten de Three Lions één finale (EK 2020, verloren op strafschoppen tegen Italië), twee halve finales (Italië '90, Rusland 2018) en een ontelbaar aantal kwartfinale-uitschakelingen. Het patroon — hoop, inflatie, hartzeer — is zo afgesleten dat Engelse fans er een muziekgenre van hebben gemaakt.

2026 kan anders zijn. Thomas Tuchel, aangesteld nadat het Gareth Southgate-tijdperk eindigde met de EK 2024-finalederlaag tegen Spanje, heeft iets wat zijn voorgangers zelden hadden: een meedogenloze trek. Tuchels Engeland won Poule K van de UEFA-kwalificatie met zeven uit acht, scoorde de meeste goals van alle Europese kwalificanten en oogde tactisch vloeiend op manieren die Southgates teams zelden bereikten. De selectiediepte is historisch. Jude Bellingham leidt een generatie-middenveld. Harry Kane, op zijn 32e nog steeds aanvoerder, blijft een van de beste spitsen ter wereld. Phil Foden, Bukayo Saka en Cole Palmer geven Tuchel drie verschillende creatortypes. Declan Rice controleert het centrum. Het centrale verdedigingsduo John Stones en Marc Guéhi is het meest ingespeelde in jaren.

Poule L test ze meteen. Engeland tegen Kroatië is een directe rematch van de halve finale van Rusland 2018 die 2-1 voor de Vatreni eindigde in de verlenging — een nederlaag die nog steeds wordt aangehaald als de pijnlijkste van het Southgate-tijdperk. Ghana en Panama maken de poule compleet en geen van beide wordt makkelijk: Ghana is CAF-kwartfinalist en Panama verraste de VS in de kwalificatie van 2018. Engeland moet de poule winnen. Het echte verhaal is of ze diepe toernooilopen kunnen omzetten in een finale.

De statistische case voor Engeland is sterk: FIFA #4, ELO 1998, het hoogste punten-per-wedstrijd-tempo van elke UEFA-ploeg na EK 2024. De emotionele case is de geschiedenis zelf. Voor een natie die deze eeuw oprecht geloofde dat het voetbal twee keer thuiskwam om vervolgens weer naar buiten te lopen, is 2026 het toernooi waarop Engelse fans zichzelf toestemming hebben gegeven om zonder huivering te hopen.

Tuchel speelt 4-2-3-1 met Declan Rice en een roterende partner (Adam Wharton of Conor Gallagher) als dubbele pivot. Bellingham speelt als vrije tien achter Kane, met Saka en Foden op de flanken. De identiteit is hoger en agressiever dan onder Southgate: Engeland presst vanuit een 4-4-2-vorm bij balverlies en zoekt onmiddellijke counterpress. In georganiseerd balbezit bouwt het smal op, schuift het de backs hoog en geeft Bellingham en Kane de vrijheid om te rouleren. Sterke punten: aantoonbaar de diepste aanvalsselectie van het toernooi, een wereldklasse-keeper in Jordan Pickford en een coach met Champions League-pedigree in Tuchel. Zwakke punten: linksback is onrustig sinds Luke Shaws blessures, en het middenveld-scherm mist, hoewel talentvol, een echte verwoester als Rice wordt weggespeeld. De staat van dienst om toernooien te winnen blijft de onbeantwoorde vraag — Engeland heeft talent, maar moet nog bewijzen dat het de laatste stap kan zetten.