België op het WK 2026

De Gouden Generatie is voorbij. Vincent Kompany is overgestapt naar het coachen. Eden Hazard hing in 2023 zijn schoenen aan de wilgen. Axel Witsel en Jan Vertonghen zijn boven de 35 en aan de rand. Alleen Kevin De Bruyne, op zijn 34e, is nog over van de selectie die in Rusland 2018 derde werd — het hoogtepunt van het Belgische voetbal, een generatie die vier opeenvolgende top-tien FIFA-rankings produceerde maar het nooit echt in een finale wist te vertalen.

2026 is de wederopbouw in beweging. Domenico Tedesco werd in 2024 vervangen; Rudi Garcia leidt nu een selectie die de resten van 2018 mengt met een jongere Belgische kern. Jérémy Doku is de aanvalsblikvanger — een elite-vleugelaanvaller bij Manchester City wiens 1-tegen-1-vermogen lijkt op een Eden Hazard op zijn hoogtepunt. Romelu Lukaku is op zijn 32e nog steeds all-time topscorer van het land en eerste keus als centrumspits. Youri Tielemans en Amadou Onana houden een middenveld op orde dat ervaring verloor maar atletiek won. Thibaut Courtois, een van 's werelds beste keepers, is de draad tussen de twee tijdperken.

De kwalificatie was solide eerder dan spectaculair — tweede in de UEFA-groep achter Spanje, zes zeges, drie gelijke spelen. De daling van België van ELO-elite naar ELO 1890 (nog steeds top tien) weerspiegelt de wederopbouw, geen ineenstorting. De Nations League 2024-kwartfinalederlaag tegen Frankrijk deed pijn — 0-0 over 120 minuten, op strafschoppen verloren — maar het was ook het moment waarop Garcia eindelijk zag wat deze selectie nodig heeft: beter tempo, meer structuur in de laatste linie, minder afhankelijkheid van De Bruyne om alles op te lossen.

Poule G koppelt België aan Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland. Egypte (Mohamed Salahs laatste WK) is de test die telt; Iran brengt fysieke kracht; Nieuw-Zeeland is de adempauze. België moet de poule comfortabel winnen. De echte vraag begint in de ronde van 32, waar een bracket-scenario richting Duitsland of Portugal het slechtste is, en richting een nummer drie het beste. Voor Belgische fans is de verwachting bijgesteld van „dit is ons toernooi” naar „kunnen we een kwartfinale halen en de volgende generatie starten?” Op huidige vorm is beide haalbaar.

Garcia speelt 4-3-3 dat regelmatig overgaat in een 4-2-3-1 om De Bruyne een vrije acht-rol achter Lukaku te geven. Onana en Tielemans vormen het diepere duo; Doku zorgt voor directe acties op links. De identiteit is verticaler dan het balbezitsspel van België in 2018 — snellere overgangen, minder geduldige opbouw, meer nadruk op Doku-Lukaku-combinaties. Sterke punten: Courtois onder de lat, De Bruynes generatie-creativiteit als hij fit is en een nieuw energieke voorhoede met Doku. Zwakke punten: de verdediging heeft in korte tijd te veel ervaring verloren — Koen Casteels en Wout Faes zijn solide, maar op papier niet langer wereldklasse — en het middenveld kan worden weggespeeld door elite-tegenstanders als Onana te veel terrein moet bestrijken. De diepte op de tweede-spitspositie is ook een vraagteken.