Frankrijk op het WK 2026

Frankrijk arriveert in Noord-Amerika met het meest consistente moderne WK-cv ter wereld: kampioen in 2018, finalist in 2022, een hartverscheurende finale tegen Argentinië met een all-time hattrick van Kylian Mbappé die toch in een nederlaag eindigde. Didier Deschamps — de langstzittende coach van het toernooi op een WK — stopt na 2026, waardoor dit het laatste hoofdstuk is van een 14-jarig project dat één titel, één finale en een permanente plek in de top opleverde.

Mbappé is het uithangbord. Op zijn 27e betreedt hij de bloei van zijn carrière, sterspeler van Real Madrid na zijn vertrek bij PSG en aantoonbaar de aanvaller met het hoogste plafond ter wereld. Om hem heen heeft Deschamps een generatie opgebouwd: William Saliba en Dayot Upamecano vormen het centrum van de verdediging, Aurélien Tchouaméni schermt er voor af, Eduardo Camavinga en Warren Zaïre-Emery doen het box-to-box-werk. De vleugels zijn van Ousmane Dembélé en Bradley Barcola. Met Olivier Giroud na EK 2024 internationaal afgezwaaid, rouleert de spitspositie tussen Marcus Thuram en Randal Kolo Muani.

De kwalificatiecampagne was klinisch — zeven zeges uit acht UEFA-duels, alleen Noorwegen joeg ze even op — en de loting bracht Frankrijk een lastig maar haalbaar Poule I: Senegal (CAF, achtste finale 2022), Noorwegen (het langverwachte WK-debuut van Erling Haaland) en Irak. Senegal is het gevaar; Noorwegen de curiositeit; Frankrijk moet de poule minstens op doelsaldo winnen.

De diepere vraag is of Deschamps deze selectie nog één wonder kan ontfutselen. De verloren finale van 2022 doet nog steeds pijn. Een titel in 2026 zou Frankrijk het eerste land sinds Brazilië 1958-1962 maken dat twee titels op rij wint — als je de verloren finale van 2022 meetelt — en Mbappé's generatie cementeren als de succesvolste in de Franse voetbalgeschiedenis. Mbappé zelf heeft zich al gecommitteerd: „Ik wil een tweede ster op het shirt, en ik wil Kylian op de rug.”

Deschamps is pragmatisch tot in de uiterste graad. Frankrijk wisselt per wedstrijd, en vaak halverwege, tussen 4-3-3 (balbezit) en 4-2-3-1 (counter). De identiteit is eerst defensieve veerkracht — Saliba en Upamecano kunnen comfortabel een hoge lijn of een diep blok verdedigen — gevolgd door verwoestende omschakeling via Mbappé. Het screenen van Tchouaméni laat Camavinga hoger komen, en de rechterkant van het veld is van welke aanvaller Mbappé op dat moment ook combineert. Sterke punten: aantoonbaar het beste centrale verdedigingsduo van het toernooi, een generatie-spits, tactische flexibiliteit en Deschamps' kennis van wat knock-outvoetbal vereist. Zwakke punten: er is geen klassieke tien opgestaan na Griezmanns hoogtepunt, waardoor Frankrijk soms enkel via Mbappé speelt en moeite heeft om compacte tegenstanders te breken. Linksbacks zijn ook een bekend probleem — Theo Hernández is de enige eliteoptie zonder gevestigde stand-in.