Brazilië op het WK 2026

Geen land houdt zo van een WK als Brazilië. Geen land lijdt er ook zo onder als Brazilië. Vierentwintig jaar zijn verstreken sinds de laatste Seleção-titel — de triomf van 2002 in Japan en Zuid-Korea, Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho, een 2-0 tegen Duitsland in Yokohama. Sindsdien: vier opeenvolgende kwartfinale-uitschakelingen, het 7-1 Mineiraço tegen Duitsland in 2014, de penalty-uitschakeling tegen Kroatië met Neymar in 2022. Vierentwintig jaar is de langste droogte in de moderne Braziliaanse voetbalgeschiedenis, en het nationale gesprek erover — Seleção-complex, HEXA-angst, „is dit eindelijk ons jaar” — is in de São Paulo- en Rio-sportpers een genre op zich geworden.

Carlo Ancelotti, aangesteld in 2025 en de eerste niet-Braziliaanse coach van de Seleção in de teamgeschiedenis, is de plottwist. Zijn opdracht is bedrieglijk eenvoudig: de balans vinden tussen de offensieve identiteit van 2002 en de defensieve striktheid van 2018-2022 die nooit echt opleverde. Hij erft een selectie die — statistisch gezien — nog steeds tot de meest getalenteerde van de planeet behoort. Vinícius Júnior en Rodrygo vormen de voorhoede. Raphinha patrouilleerde rechts en scoorde in vrijwel elke kwalificatiewedstrijd. Lucas Paquetá en Bruno Guimarães houden het middenveld op orde. Alisson en Éderson wisselen elkaar af onder de lat. Marquinhos voert de verdediging aan. En na twee zware blessurejaren verklaarde Neymar zich op zijn 34e fit en beschikbaar — een laatste-dans-verhaal dat dat van Messi echoot, met dien verstande dat het scenario nog niet geschreven is.

De CONMEBOL-kwalificatie was naar Braziliaanse maatstaven turbulent. Ancelotti nam midden in de cyclus over na het ontslag van Dorival Júnior, stabiliseerde een campagne die onder twee voorgaande coaches al wankelde en sleepte Brazilië in de laatste 14 wedstrijden alsnog naar kwalificatie. De Seleção eindigde tweede achter Argentinië, wat vanuit São Paulo-perspectief tegelijk vernederend en veelzeggend is.

Poule C is een echte test. Marokko, halvefinalist in 2022, is de blikvanger — een directe rematch van het vriendschappelijk duel in 2023 dat Marokko 2-1 in Tanger won. Schotland brengt fysieke kracht; Haïti is de enige adempauze. Voor de HEXA (de zesde titel, uitgesproken „eks-ah”) moet Brazilië eerst Poule C winnen. Die zin, meer dan welke andere ook, zal het toernooi van de Seleção definiëren.

Ancelotti's Brazilië speelt 4-3-3 dat zijn Real Madrid-principes erft: verdedigen met een middenblok, de bal naar zich toe laten komen, en via de halfruimtes uithalen met de diagonale loopacties van Vinícius en Rodrygo. De gereduceerde rol van Casemiro op clubniveau heeft vragen opgeroepen over zijn internationale toekomst, gebrekkig opgevuld door Bruno Guimarães en André. Paquetá is de creatieve verbinder. De backs schuiven hoog door — Vanderson en Carlos Augusto zijn de basisspelers — maar laten dekking voor Marquinhos en Gabriel Magalhães. Sterke punten: nog steeds het technisch begaafdste aanvalstrio van het toernooi, een wereldklasse-keepersrotatie en een coach die elke grote titel heeft gewonnen. Zwakke punten: het wegvallen van Casemiro maakte het middenveld dunner dan het moet zijn; de verdediging raakt soms in paniek tegen directe tegenstanders (zie de 1-2 nederlaag tegen Marokko in 2023); en de psychologische last van „HEXA of niets” spookt al drie toernooien op rij. Ancelotti's klus is in feite evenzeer sportpsychologie als tactiek.