Mexico op het WK 2026

Mexico is voor de derde keer gastland van een mannen-WK. Het Estadio Azteca — het enige stadion ter wereld dat drie toernooien heeft gehost — opent op 11 juni de editie 2026 met El Tri die de ceremoniële openingswedstrijd speelt. Voor een land waar voetbal in het dagelijks leven verweven is en de nationale ploeg een verbindende culturele kracht vormt, is dit het grootste sportpodium waar Mexico op staat sinds 1986. Het is onvermijdelijk ook het meest drukvolle.

Sinds 1994 heeft Mexico zeven opeenvolgende ronde van 16's bereikt en ze allemaal verloren. De „Quinto Partido” — de fabelachtige vijfde wedstrijd die een kwartfinale zou betekenen — is een nationale obsessie geworden, en in 2022 kwam Mexico voor het eerst sinds 1978 niet eens tot de ronde van 16. De uitschakeling in de groepsfase in Qatar, achter Argentinië en Polen, leidde tot een federatie-brede wederopbouw. Javier Aguirre, de veteraan-coach die Mexico naar de WK's van 2002 en 2010 leidde, werd in 2024 opnieuw aangesteld — een rustige hand voor een toernooi waar alles minder dan een kwartfinale als mislukking zal worden gezien.

De selectie mengt veteranenpresentie en opkomend talent. Guillermo Ochoa, de 40-jarige keeper die op vijf opeenvolgende WK's stond, is nu een rotatie-optie in plaats van automatische basisspeler. Edson Álvarez voert het team aan vanuit het defensieve middenveld. Santiago Giménez, de productieve spits van Feyenoord die inmiddels bij AC Milan zijn handel drijft, ontpopt zich als de nummer-9 voor de lange termijn waar het Mexicaanse voetbal al een decennium op wachtte. Cesar Montes en Kevin Alvarez verankeren de achterhoede. Raúl Jiménez is op zijn 34e nog steeds een selectiepresentie. De creatieve last valt op Luis Romo, Chucky Lozano (30, nu in MLS) en de jonge Diego Lainez.

Poule A is doenbaar. Zuid-Korea is de hoofdtest — een ervaren Aziatische ploeg met Son Heung-min in zijn laatste toernooi. Tsjechië keert terug na 20 jaar afwezigheid. Zuid-Afrika is de dark horse. Mexico speelt alle drie zijn poulewedstrijden thuis — Azteca, Guadalajara en Monterrey. De druk is meetbaar: fan-enquêtes uit eind 2025 toonden dat 73% van de Mexicaanse fans alles minder dan een kwartfinale-optreden als „een mislukking” omschreef.

Aguirre speelt een pragmatisch 4-3-3 dat tegen toptegenstanders vaak verdedigt als 4-5-1. Edson Álvarez schermt voor de achterhoede; Giménez voert de aanval aan als klassieke targetman. De vleugels leveren de verticaliteit — Lainez of Antuna op één kant, Quiñones op de andere. De opbouw verloopt via de backs, niet via de middenvelderpivot, wat Aguirres concessie is aan de passing-beperkingen van de selectie. Sterke punten: het Azteca-thuisvoordeel, voor het eerst in jaren een echte nummer-9 in Giménez en een coach die weet hoe een Mexicaanse selectie op te stellen voor knock-outoverleving. Zwakke punten: creatieve middenveld-dunheid — er is geen natuurlijke nummer-10 met wereldklasse-pedigree — en keepers-onzekerheid met een ouder wordende Ochoa. Verdedigen op stilstaande fases is ook een terugkerend probleem geweest.