Spanje op het WK 2026

Spanje arriveert als Europees kampioen 2024, ELO-leider (2075) en nummer 2 van de FIFA-ranking — de standaard dark horse op elke serieuze bracket. Het project van Luis de la Fuente heeft iets bereikt wat Luis Enrique ontging: Spanje voelt weer nieuw. Het tiki-taka dat EK 2008, WK 2010 en EK 2012 won, is als fundament behouden maar herbouwd rond verticale lopers. Het balbezit komt nog steeds in de laatste linie aan; het verschil zit in wat daarna gebeurt. Lamine Yamal en Nico Williams vallen vanaf seconde één de vleugelverdedigers aan. Rodri zit diep en breekt elke tegenpress. Álvaro Morata, nog steeds aanvoerder, scoort in de grote wedstrijden.

De uitschakeling van Qatar 2022 — tegen Marokko, op strafschoppen, na 1.000 voltooide passes en nul openspelgoals in 120 minuten — was de diagnose. EK 2024 was de remedie. Zeven overwinningen op rij, het beste doelsaldo van het toernooi en een 2-1-finalewinst tegen Engeland bevestigden dat Spanje de ontbrekende versnelling had gevonden. Sindsdien heeft De la Fuente de selectie verdiept zonder identiteit te verliezen. Dani Olmo, Fabián Ruiz, Pedri, een 19-jarige Pau Cubarsí als centrale verdediger naast Aymeric Laporte — dit is aantoonbaar de diepste Spaanse selectie sinds de gouden generatie.

De loting is wreed en gul tegelijk. Poule H koppelt Spanje aan Uruguay — een Celeste-ploeg die Brazilië versloeg in de Copa América-kwartfinale 2024, vol standaarddreiging en geleid door Federico Valverde — plus Kaapverdië (debutant, maar Afrika Cup-kwartfinalist) en Saoedi-Arabië. Spanje moet de poule winnen. Wat daarna komt, is waar het interessant wordt: afhankelijk van plaatsingen een achtste finale tegen een nummer drie of een directe kwartfinale tegen Frankrijk, Duitsland of Engeland.

Voor de Spaanse fans is de 16-jarige titeldroogte van de A-ploeg sinds EK 2024 oude geschiedenis. De vraag voor 2026 is of La Roja de eerste natie sinds Brazilië 1962 kan worden die zowel de Europese als de wereldtitel houdt. Op huidige vorm is dit het team dat elke andere kandidaat hoopt te ontwijken.

De la Fuente speelt 4-3-3 met agressieve backs en een niet-onderhandelbaar voetballende keeper in Unai Simón. Balbezit is nog steeds de default, maar de opbouw is korter en directer dan in 2010: Rodri ontvangt van de achterhoede, draait, en Spanje gaat binnen drie tikken verticaal. Buitenspelers Yamal en Nico Williams zorgen voor breedte; de centrumspits zakt in om te combineren. Het pressen is hoog en aanhoudend — Spanje won op EK 2024 vaker bal in de tegenstanderhelft terug dan elk ander team. Sterke punten: tempocontrole, twee generatie-vleugelaanvallers, elite centrale verdediging, een Ballon d’Or-middenvelder in Rodri. Zwakke punten: Morata is 33 en de enige echte nummer 9 in de selectie — een blessure daar dwingt De la Fuente tot valse-9-opstellingen die Spanje kostbaar werden tegen diepe blokken. De verdediging op spelhervattingen blijft ook de historische achilleshiel.