Argentinië op het WK 2026

Argentinië landt in Noord-Amerika als regerend wereldkampioen, nummer 1 van de FIFA-ranking en — voor het grootste deel van de planeet — de sentimentele favoriet. De titel van Qatar 2022, bezegeld in Lusail in een van de grootste finales ooit, deed meer dan een titelhonger van 36 jaar beëindigen. Hij gaf Lionel Messi eindelijk het ontbrekende stuk van zijn carrièrecollectie en herstelde de band tussen het Argentijnse publiek en de nationale ploeg. Acht jaar eerder, na de Maracanã-finale van 2014, lag die relatie aan flarden. Vandaag geniet het elftal weer brede publieke steun.

2026 wordt vrijwel zeker Messi’s laatste WK. Hij wordt tijdens het toernooi 39 en is er open over: „Wedstrijd voor wedstrijd, dan zien we wel.” Bondscoach Lionel Scaloni — inmiddels de langstzittende coach in recent Albiceleste-geheugen — heeft de selectie stilletjes herbouwd rond een nieuwe generatie: Alexis Mac Allister en Enzo Fernández als middenveldruggengraat, Lautaro Martínez als negen op de lange termijn, Julián Álvarez als onvermoeibare tweede spits, Cristian Romero als defensief anker. De CONMEBOL-kwalificatie toonde waarom Argentinië favoriet is: bovenaan, 13 zeges in 18 wedstrijden, minste tegengoals van alle Zuid-Amerikaanse ploegen.

Voor een land waar voetbal de nationale religie is, brengt titelverdediging een ander soort druk met zich mee. Prode-pools (de wekelijkse loterij-achtige bracket-voorspellingen) vullen kantoor-WhatsApp-groepen van São Paulo tot Salta. Cafés in Buenos Aires kleuren hun muren hemelsblauw en wit. De Obelisco wordt al verstevigd voor de feestelijkheden.

Het nieuwe 48-teamsformat is op papier gul. Argentinië zit in Poule J met Algerije, Oostenrijk en Jordanië — een gunstige loting die ze met momentum naar de ronde van 32 zou moeten brengen. De echte test begint in de knock-out, waar een mogelijke kwartfinale tegen Frankrijk of Spanje dreigt. La Albiceleste verloor geen enkele competitieve wedstrijd in de reguliere speeltijd sinds de stumble in de poulefase van 2022 tegen Saoedi-Arabië. Dat record, en Messi’s laatste dans, worden het verhaal van dit WK — of Argentinië nu wint of niet.

Scaloni’s Argentinië is gebouwd op een flexibel 4-3-3 dat overgaat in een 4-4-2-ruit zodra Messi naar de pocket zakt. De identiteit is compact verdedigen — de viermansachterhoede blijft smal, vleugelspelers volgen agressief terug — gevolgd door snelle verticale overgangen via Mac Allister en Fernández. Lautaro Martínez speelt als referentiepunt dat centrale verdedigers naar buiten trekt en zo de halve ruimte opent voor de late inlopen van Álvarez. De sterke punten zijn duidelijk: aantoonbaar het beste middenveld van het toernooi, elite defensieve organisatie, twee scorende spitsen vooraan en het morele gezag dat met de wereldtitel komt. De zwakke punten zijn leeftijdsafhankelijk. Als Messi fit is, is Argentinië bijna onverslaanbaar. Als hij vermoeid raakt of een blessure oploopt, verliest de aanval een laag aan onvoorspelbaarheid. De backupopties op de vleugelverdediging zijn ook dunner dan in 2022 — Nicolás Tagliafico en Nahuel Molina hebben goede vervangers nodig om een knock-outloop in de Noord-Amerikaanse zomerhitte te overleven.