Portugalia na Mundialu 2026

Historia Portugalii na Mundialach to opowieść o ledwie-co-nie. Cztery półfinały od 1966 (właściwie jeden — drużyna Eusébio, która zajęła trzecie miejsce w Anglii), jeden tytuł mistrza Europy (Euro 2016, najmniej prawdopodobny w historii turnieju) i dekady, w których Cristiano Ronaldo dźwigał ciężar narodu, który nigdy do końca nie wierzył, że może być mistrzem. 2026 to niemal na pewno jego ostatnia szansa — a kadra wokół niego po raz pierwszy nie wygląda na uzależnioną wyłącznie od niego.

Roberto Martínez przejął ster po Katarze 2022, zakończonym osławionym ćwierćfinałem z Marokiem, w którym Ronaldo zaczął na ławce. Jego przebudowa utrzymała Ronaldo w ograniczonej, ale aktywnej roli — kapitana, specjalisty od stałych fragmentów, super-zmiennika — i wypromowała pokoleniowy trzon, który teraz nadaje taktyczną tożsamość. Bernardo Silva dyryguje środkiem pola. Rúben Dias dowodzi obroną. Bruno Fernandes zapewnia kreatywną iskrę. Gonçalo Ramos, ten, który zastąpił Ronaldo w meczu z Marokiem w 2022 i strzelił hat-trick Szwajcarii, wyrasta na długoterminową „dziewiątkę”. Diogo Jota i Pedro Neto dają szerokość.

Eliminacje UEFA były dominujące: osiem zwycięstw, jeden remis, bilans bramek +31. Portugalia wygrała grupę z meczami w zapasie. Wynik Euro 2024 — odpadnięcie w ćwierćfinale z Francją w karnych, Ronaldo niewykorzystany kluczowy karny w 1/8 finału — był przypomnieniem, że ta kadra, mimo całego talentu, wciąż ma blizny pucharowe.

W 2026 będzie to szósty Mundial 41-letniego Ronaldo, więcej niż jakikolwiek inny mężczyzna w historii, jeśli dotrwa do meczu otwarcia. Będzie inną postacią w tym turnieju — prawdopodobnie zaczynający niektóre mecze grupowe, na ławce w fazie pucharowej, zawsze dostępny przy stałych fragmentach i późnych wejściach. Dla portugalskiej publiczności pytanie nie brzmi już, czy Ronaldo może sam podnieść trofeum. Brzmi: czy w końcu wystarczająco dobra drużyna może je podnieść razem z nim.

Martínez gra 4-3-3 z Bernardo Silvą jako centralnym pivotem i Bruno Fernandesem jako wędrującą „ósemką”. Posiadanie jest cierpliwe i szerokie — Nuno Mendes i João Cancelo nieustannie wbiegają w kombinacje — z Jotą i Neto wcinającymi się do środka, by dograć do Ramosa. Ronaldo, gdy gra, zajmuje pozycję środkowego napastnika i wyciąga stoperów wysoko. Atuty: prawdopodobnie najbardziej głębokie trio środka pola w turnieju poza Hiszpanią, światowej klasy bramkarz Diogo Costa i para stoperów (Rúben Dias–António Silva), która rzadko pęka. Słabości: wiek w ataku, gdzie minuty Ronaldo są ograniczone, a Ramos wciąż stosunkowo niedoświadczony; obrona stałych fragmentów była niestabilna w ostatnich eliminacjach. Tożsamość taktyczna może też wyglądać niezrównoważenie, jeśli Bruno Fernandes zostanie zneutralizowany — Portugalia musi wówczas częściej rotować przez Bernardo.