Kolumbia na Mundialu 2026

Kolumbia wraca na Mundial po opuszczeniu turnieju 2022. Los Cafeteros stracili rewanż w 1/8 finału z Rosji 2018 — właściwie do niej dotarli — a następnie w ogóle pominęli Katar 2022 po katastrofalnej kampanii eliminacyjnej pod wodzą Reinalda Ruedy. 2026 to reset. Pod argentyńskim trenerem Néstorem Lorenzo (mianowanym w 2022) Kolumbia zakończyła Copa América 2024 jako wicemistrz, przegrywając 0-1 w dogrywce z Argentyną w finale, który dominowała przez długie odcinki. Ten wynik — plus seria 28 meczów bez porażki między 2023 a 2024 — ustanowił pokolenie kolumbijskich piłkarzy ponownie na światowej scenie.

James Rodríguez, który skończył w 2025 roku 34 lata, wciąż jest kapitanem i kreatywnym ogniwem. Jego Złoty But z Mundialu 2014 (sześć goli) pozostaje punktem szczytowym współczesnej kolumbijskiej piłki, a po wędrownej karierze w Hiszpanii, Meksyku i Brazylii znów gra regularnie w Minnesota United. Wokół niego Lorenzo zebrał naprawdę utalentowaną kadrę: Luis Díaz (Liverpool), Daniel Muñoz (Crystal Palace), Johan Mojica, Richard Ríos (Palmeiras), Jhon Arias (Flamengo), Jhon Durán (Aston Villa). Trio środka pola Ríos, James i Arias to technicznie jedna z najlepszych w CONMEBOL.

Eliminacje CONMEBOL 2026 były najbardziej przekonujące dla Kolumbii od ponad dekady — trzecie miejsce za Argentyną i Brazylią — a ich ELO (1805) plasuje ich w środkowo-górnym rzędzie turnieju.

Grupa K zestawia Kolumbię z Portugalią, Uzbekistanem i DR Kongiem. Portugalia to główna nagroda grupy; Kolumbia jest wyraźnym faworytem do drugiego miejsca. Droga dalej jest najbardziej interesująca: w zależności od rozstawień 1/8 finału mogłaby zestawić ich z Anglią lub Hiszpanią, lub bardziej miłosiernie z drużyną z trzeciego miejsca. Dla kolumbijskich kibiców 2026 to powrót do normalności — kraj wrócił, Copa América 2024 udowodniła, że talent jest realny, a bieg do ćwierćfinału to realistyczne dążenie.

Lorenzo prowadzi 4-2-3-1 z Jamesem jako wolną „dziesiątką” za Duránem lub Luisem Díazem, w zależności od tego, kto gra jako środkowy napastnik. Richard Ríos i Jefferson Lerma tworzą podwójny pivot. Gra skrzydłowych jest kluczowa — Muñoz i Mojica wbiegają agresywnie. Tożsamość oparta na posiadaniu, ale z prawdziwą wertykalnością: długie skosy Jamesa do Díaza są znakiem rozpoznawczym. Atuty: elitarna technika środka pola, pokoleniowy kreator w Jamesie i poważne opcje strzeleckie w Díazie i Duránie. Słabości: organizacja defensywna przeciwko topowym rywalom — czwórka obrońców może zostać przebiegnięta przez szybkie drużyny — a obrona stałych fragmentów kosztowała ich wiele punktów eliminacyjnych. Bramkarz, z Camilo Vargasem jako podstawowym, jest kompetentny, ale nie elitarny.