Meksyk na Mundialu 2026

Meksyk po raz trzeci jest gospodarzem męskiego Mundialu. Estadio Azteca — jedyny stadion na świecie, który gościł trzy turnieje — otwiera edycję 2026 11 czerwca meczem inauguracyjnym El Tri. Dla kraju, w którym piłka jest wpleciona w codzienne życie, a reprezentacja stanowi jednoczącą siłę kulturową, jest to największa scena sportowa, na której Meksyk stoi od 1986 roku. Jest to także, nieuchronnie, najbardziej presyjna.

Od 1994 roku Meksyk dotarł do siedmiu kolejnych 1/8 finału i każdą przegrał. „Quinto Partido” — legendarny piąty mecz oznaczający ćwierćfinał — stał się narodową obsesją, a w 2022 Meksyk nawet nie dotarł do 1/8 finału po raz pierwszy od 1978 roku. Odpadnięcie w fazie grupowej w Katarze, za Argentyną i Polską, wywołało ogólnokrajową przebudowę. Javier Aguirre, weteran trenerski, który prowadził Meksyk na Mundialach 2002 i 2010, został ponownie mianowany w 2024 — pewna ręka na turniej, na którym cokolwiek mniej niż ćwierćfinał zostanie odebrane jako porażka.

Kadra łączy obecność weteranów i wyłaniający się talent. Guillermo Ochoa, 40-letni bramkarz, który występował na pięciu kolejnych Mundialach, jest teraz opcją rotacyjną, a nie automatyczną pierwszą jedenastką. Edson Álvarez prowadzi drużynę jako kapitan z pozycji defensywnego pomocnika. Santiago Giménez, skuteczny napastnik Feyenoordu, który obecnie pracuje w AC Milan, wyłania się jako długoterminowa „dziewiątka”, której meksykańska piłka potrzebowała przez dekadę. Cesar Montes i Kevin Alvarez stanowią kotwicę obrony. Raúl Jiménez w wieku 34 lat wciąż jest obecny w kadrze. Ciężar kreatywny spada na Luisa Romo, Chucky'ego Lozano (30, obecnie w MLS) i młodego Diego Laineza.

Grupa A jest do ogarnięcia. Korea Południowa to główny test — doświadczona azjatycka drużyna z Son Heung-minem w jego ostatnim turnieju. Czechy wracają po 20 latach nieobecności. RPA to czarny koń. Meksyk rozegra wszystkie trzy mecze grupowe u siebie — Azteca, Guadalajara i Monterrey. Presja jest mierzalna: ankiety wśród kibiców pod koniec 2025 wykazały, że 73% meksykańskich fanów określiło cokolwiek poniżej ćwierćfinału jako „porażkę”.

Aguirre gra pragmatyczne 4-3-3, które przeciwko topowym rywalom często broni się jako 4-5-1. Edson Álvarez osłania przed czwórką obrońców; Giménez prowadzi atak jako klasyczny napastnik-target. Skrzydła zapewniają wertykalność — Lainez lub Antuna z jednej strony, Quiñones z drugiej. Rozegranie idzie przez obrońców bocznych, nie przez defensywnego pomocnika, co jest ustępstwem Aguirre wobec ograniczeń podaniowych kadry. Atuty: przewaga własnego boiska na Azteca, prawdziwa „dziewiątka” w Giménezu po raz pierwszy od lat i trener, który wie, jak ustawić meksykańską drużynę pod kątem przetrwania w fazie pucharowej. Słabości: niewielka kreatywność w środku pola — brak naturalnej „dziesiątki” światowej klasy — i bramkarska niepewność, gdy Ochoa się starzeje. Obrona stałych fragmentów również była powracającym problemem.