Anglia na Mundialu 2026

Sześćdziesiąt lat. Tyle Anglia czeka, by unieść drugi puchar mistrzostw świata. Od chwały Bobby'ego Moore'a na Wembley w 1966 roku Trzy Lwy dotarły do jednego finału (Euro 2020, przegrana w karnych z Włochami), dwóch półfinałów (Italia '90, Rosja 2018) i niezliczonej liczby ćwierćfinałowych odpadnięć. Schemat — nadzieja, inflacja, ból — jest tak zużyty, że angielscy kibice uczynili z niego osobny gatunek muzyczny.

2026 może być inne. Thomas Tuchel, mianowany po zakończeniu ery Garetha Southgate'a porażką w finale Euro 2024 z Hiszpanią, ma coś, czego jego poprzednicy rzadko mieli: bezlitosną strugę. Anglia Tuchela wygrała grupę K kwalifikacji UEFA z bilansem siedem na osiem, strzeliła najwięcej goli ze wszystkich europejskich kwalifikantów i taktycznie wyglądała płynnie w sposób, który zespoły Southgate'a rzadko osiągały. Głębia kadry jest historyczna. Jude Bellingham prowadzi pokoleniowy środek pola. Harry Kane, w wieku 32 lat i wciąż kapitan reprezentacji, pozostaje wśród najlepszych napastników świata. Phil Foden, Bukayo Saka i Cole Palmer dają Tuchelowi trzy różne formaty kreatora. Declan Rice kontroluje środek. Duet stoperski John Stones i Marc Guéhi jest najbardziej stabilny od lat.

Grupa L sprawdza ich od razu. Anglia kontra Chorwacja to bezpośredni rewanż za półfinał Mundialu 2018, zakończony wynikiem 2-1 dla Vatreni w dogrywce — porażką wciąż cytowaną jako najbardziej bolesna w erze Southgate'a. Ghana i Panama dopełniają grupę i żadna nie będzie łatwa: Ghana to ćwierćfinalista CAF, a Panama wyeliminowała USA w eliminacjach 2018. Anglia powinna wygrać grupę. Prawdziwa historia to czy potrafią przekuć głębokie biegi turniejowe w finał.

Statystyczny argument za Anglią jest silny: FIFA #4, ELO 1998, najlepszy współczynnik punktów na mecz w UEFA po Euro 2024. Argument emocjonalny to sama historia. Dla narodu, który w tym stuleciu szczerze uwierzył, że piłka wraca do domu — dwukrotnie — i widział, jak znów wychodzi za drzwi, 2026 jest turniejem, na którym angielscy kibice pozwolili sobie wreszcie żywić nadzieję bez wzdrygania się.

Tuchel gra 4-2-3-1 z Declanem Rice'em i rotacyjnym partnerem (Adamem Whartonem lub Conorem Gallagherem) jako podwójny defensywny pomocnik. Bellingham gra jako wolny „dziesiątka” za Kane'em, z Saką i Fodenem na bokach. Tożsamość jest wyższa i bardziej agresywna niż za Southgate'a: Anglia presuje w ustawieniu 4-4-2 po stracie i natychmiast szuka kontr-pressingu. W ustabilizowanym posiadaniu buduje wąsko, podciąga obrońców bocznych i daje Bellinghamowi i Kane'owi licencję na rotacje. Atuty: prawdopodobnie najgłębsza kadra ofensywna turnieju, elitarny bramkarz Jordan Pickford i trener z dorobkiem Ligi Mistrzów w postaci Tuchela. Słabości: lewa obrona jest niestabilna od czasu kontuzji Luke'a Shawa, a środek pola — mimo talentu — brakuje czystego niszczyciela, jeśli Rice zostanie zneutralizowany. Pedigree do zamykania turniejów to także nierozwiązane pytanie — Anglia ma talent, ale wciąż musi udowodnić, że potrafi zrobić ostatni krok.