Chorwacja na Mundialu 2026

Niedawny przebieg Mundiali Chorwacji jest statystycznie najmniej prawdopodobny we współczesnej piłce. Naród liczący 3,8 miliona ludzi dociera do finału 2018 (przegrana 2-4 z Francją), półfinału 2022 (trzecie miejsce, po drodze wyrzucając Brazylię w karnych) i w każdym turnieju idzie głębiej, niż dyktuje logika. W centrum tego wszystkiego stoi Luka Modrić, dziś 40-letni laureat Złotej Piłki 2018 i kapitan, który niemal na pewno szykuje się do swojego ostatniego Mundialu.

Zlatko Dalić, na stanowisku od 2017, pozostaje jednym z najdłużej urzędujących trenerów turnieju i oparł się pokusie przebudowy wokół młodszych graczy. Kręgosłup 2018 i 2022 wciąż jest obecny: Modrić, Mateo Kovačić i Marcelo Brozović w środku pola (choć rola Brozovicia się zmniejszyła); Andrej Kramarić i Bruno Petković w ataku; Dominik Livaković w bramce. Młodszy trzon — Joško Gvardiol w obronie, Luka Sučić i Petar Sučić w środku pola, Martin Erlić jako partner Gvardiola — wyrasta równolegle, ale jeszcze nie rządzi drużyną.

Eliminacje UEFA były efektywne: siedem zwycięstw, dwa remisy. Chorwacja zakończyła na drugim miejscu w grupie za Francją i zakwalifikowała się bezpośrednio bez dramatu play-offowego. Ich ELO (1862) pozostaje niezwykle wysokie, biorąc pod uwagę średni wiek kadry i brak elitarnych atletów poza Modriciem i Gvardiolem.

Grupa L zestawia Chorwację z Anglią — bezpośrednim rewanżem za półfinał Mundialu 2018, który Vatreni wygrali 2-1 w dogrywce — plus Ghaną i Panamą. Anglia będzie tytułem; Chorwacja jest pewnym faworytem do jednego z dwóch pierwszych miejsc. Faza pucharowa to miejsce, gdzie ta drużyna sieje spustoszenie: dwa kolejne Mundiale z półfinałem-lub-lepiej i zbiorowe doświadczenie turniejowe, którego żadna inna kadra z 2026 nie dorównuje.

Dla chorwackich kibiców perspektywa, że Modrić podniesie trofeum w swoim reprezentacyjnym pożegnaniu — albo otrze się o nie, jak w 2018 — to emocjonalne serce tego turnieju. Tak czy inaczej, to niemal na pewno ostatni raz, gdy ten dokładny trzon Vatreni wyjdzie razem na boisko.

Dalić gra 4-3-3, które często staje się 4-4-2 rombem z Modriciem na czubku. Posiadanie jest domyślne dla Chorwacji: dominacja w środku, cierpliwe rozegranie i mecze pucharowe, które Chorwacja chętnie prowadzi do dogrywki i karnych (gdzie są naprawdę elitarni — Chorwacja wygrała cztery z rzędu serie karnych na Mundialach). Gvardiol wbiega z lewej obrony w nowoczesnym odwróconym stylu; Ivan Perišić, jeśli zdrowy, pozostaje zagrożeniem ze stałych fragmentów. Atuty: środek pola sprawdzony w turniejach, elitarna kultura serii karnych i trener, który prowadzi drużynę prawie dekadę. Słabości: wiek w środku pola — Modrić i Brozović razem grają w wolniejszym tempie, niż narzucają topowi rywale — a atak nigdy nie był produktywny w masowych liczbach, polegając na stałych fragmentach i indywidualnej kreatywności zamiast wysokiej liczby sytuacji.