Brazylia na Mundialu 2026

Żaden kraj nie kocha Mundialu tak, jak Brazylia. Żaden też nie cierpi w jego trakcie tak, jak Brazylia. Dwadzieścia cztery lata minęły od ostatniego tytułu Seleção — triumfu w 2002 roku w Japonii i Korei Południowej, Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho, 2-0 z Niemcami w Jokohamie. Od tego czasu: cztery z rzędu odpadnięcia w ćwierćfinałach, Mineiraço 7-1 z Niemcami w 2014, porażka po karnych z Chorwacją w 2022 z Neymarem na boisku. Dwadzieścia cztery lata to najdłuższa posucha we współczesnej historii brazylijskiej piłki, a krajowa rozmowa na ten temat — kompleks Seleção, lęk przed HEXA, „czy to wreszcie nasz rok” — stała się odrębnym gatunkiem w prasie sportowej São Paulo i Rio.

Carlo Ancelotti, mianowany w 2025 roku jako pierwszy niebrazylijski selekcjoner Seleção w historii drużyny, to zwrot akcji. Jego zadanie jest zwodniczo proste: znaleźć równowagę między ofensywną tożsamością 2002 a defensywnym rygorem 2018-2022, który nigdy nie zaowocował. Dziedziczy kadrę, która — statystycznie — nadal jest jedną z najbardziej utalentowanych na świecie. Vinícius Júnior i Rodrygo tworzą atak. Raphinha patrolował prawą stronę i strzelał w niemal każdym meczu eliminacyjnym. Lucas Paquetá i Bruno Guimarães organizują środek. Alisson i Éderson rotują w bramce. Marquinhos kapitanuje obronę. A po dwóch trudnych latach kontuzji Neymar zadeklarował się jako gotowy w wieku 34 lat — narracja ostatniego tańca przypominająca Messiego, tylko że scenariusz wciąż jest do napisania.

Eliminacje CONMEBOL były, jak na brazylijskie standardy, turbulentne. Ancelotti przejął ster w połowie cyklu po zwolnieniu Dorivala Júniora, ustabilizował kampanię, która już chwiała się pod dwoma poprzednimi trenerami, i przeciągnął Brazylię do awansu dzięki końcowej serii 14 meczów. Seleção zakończyła na drugim miejscu za Argentyną, co z perspektywy São Paulo jest zarówno upokarzające, jak i wymowne.

Grupa C to prawdziwy test. Maroko, półfinalista 2022, jest tytułem grupy C — bezpośrednim rewanżem za towarzyski mecz w 2023, w którym Maroko wygrało 2-1 w Tangerze. Szkocja wnosi fizyczność; Haiti to jedyna chwila wytchnienia. Aby zdobyć HEXA (szósty tytuł, wymawiany „eks-a”), Brazylia musi najpierw wygrać grupę C. To zdanie, bardziej niż jakiekolwiek inne, zdefiniuje turniej Seleção.

Brazylia Ancelottiego to 4-3-3 dziedziczące jego zasady z Realu Madryt: bronić w średnim bloku, pozwolić piłce przyjść, a następnie uderzać kanałami wewnętrznymi diagonalnymi biegami Vinciusa i Rodrygo. Ograniczona rola Casemiro na poziomie klubowym wywołała pytania o jego reprezentacyjną przyszłość, niedoskonale wypełnione przez Bruno Guimarãesa i André. Paquetá jest twórczym łącznikiem. Boczni obrońcy wchodzą wysoko — Vanderson i Carlos Augusto to podstawowi — ale pozostawiają osłonę dla Marquinhosa i Gabriela Magalhãesa. Atuty: wciąż technicznie najlepiej uzdolniona trójka napastników w turnieju, światowej klasy rotacja bramkarzy i trener, który zdobył każdy ważny tytuł. Słabości: nieobecność Casemiro uczyniła podwójny pivot cieńszym, niż powinien być; obrona czasem wpada w panikę przeciwko bezpośrednim rywalom (patrz porażka 1-2 z Marokiem w 2023); a psychologiczny ciężar „HEXA albo nic” prześladuje już trzy turnieje z rzędu. Praca Ancelottiego jest właściwie w równym stopniu psychologią sportu, co taktyką.