Belgia na Mundialu 2026

Złote Pokolenie odeszło. Vincent Kompany przeszedł na trenerkę. Eden Hazard zawiesił buty w 2023. Axel Witsel i Jan Vertonghen przekroczyli 35-tkę i są na marginesie. Tylko Kevin De Bruyne, w wieku 34 lat, pozostał z kadry, która zajęła trzecie miejsce w Rosji 2018 — szczytu belgijskiej piłki, pokolenia, które wygenerowało cztery kolejne miejsca w czołowej dziesiątce rankingu FIFA, ale nigdy nie przełożyło tego na finał.

2026 to przebudowa w toku. Domenico Tedesco został zastąpiony w 2024; Rudi Garcia prowadzi teraz kadrę, która miesza resztki 2018 z młodszym belgijskim trzonem. Jérémy Doku to ofensywna wizytówka — elitarny skrzydłowy Manchesteru City, którego umiejętności jeden na jednego przypominają najlepszego Edena Hazarda. Romelu Lukaku w wieku 32 lat wciąż jest najlepszym strzelcem wszech czasów kraju i pierwszą „dziewiątką”. Youri Tielemans i Amadou Onana stanowią kotwicę środka pola, który stracił doświadczenie, ale zyskał atletyzm. Thibaut Courtois, jeden z najlepszych bramkarzy świata, jest nicią łączącą dwie ery.

Eliminacje były solidne, ale nie spektakularne — drugie miejsce w grupie UEFA za Hiszpanią, sześć zwycięstw, trzy remisy. Spadek Belgii z ELO-elity do ELO 1890 (wciąż top dziesięć) odzwierciedla przebudowę, a nie załamanie. Porażka w ćwierćfinale Ligi Narodów 2024 z Francją bolała — 0-0 przez 120 minut, odpadnięcie w karnych — ale była też momentem, w którym Garcia w końcu zobaczył, czego ta kadra potrzebuje: lepszego tempa, większej struktury w ostatniej tercji, mniejszej zależności od De Bruyne w rozwiązywaniu wszystkiego.

Grupa G zestawia Belgię z Egiptem, Iranem i Nową Zelandią. Egipt (ostatni Mundial Mohameda Salaha) to test, który się liczy; Iran wnosi fizyczność; Nowa Zelandia to chwila oddechu. Belgia powinna komfortowo wygrać grupę. Prawdziwe pytanie zaczyna się w rundzie 32, gdzie scenariusz prowadzący do Niemiec lub Portugalii to najgorszy, a do trzeciego miejsca — najlepszy. Dla belgijskich kibiców oczekiwania zostały skorygowane z „to nasz turniej” na „czy uda nam się dotrzeć do ćwierćfinału i zacząć następne pokolenie?” Przy obecnej formie oba są osiągalne.

Garcia gra 4-3-3, które często przechodzi w 4-2-3-1, by dać De Bruyne wolną rolę „ósemki” za Lukaku. Onana i Tielemans tworzą głębszą parę; Doku zapewnia bezpośrednie biegi z lewej. Tożsamość jest bardziej wertykalna niż belgijska gra posiadania z 2018 — szybsze tranzycje, mniej cierpliwego rozegrania, większy nacisk na kombinacje Doku-Lukaku. Atuty: Courtois w bramce, pokoleniowa kreatywność De Bruyne, gdy jest zdrowy, i nowo energiczna linia ataku z Doku. Słabości: obrona straciła zbyt wiele doświadczenia w krótkim czasie — Koen Casteels i Wout Faes są solidni, ale na papierze już nie światowej klasy — a środek pola może zostać przebiegnięty przez elitarnych rywali, jeśli Onana musi pokrywać zbyt duże terytorium. Głębia na pozycji drugiego napastnika to także znak zapytania.