Holandia na Mundialu 2026

Trzy finały Mundialu. Zero tytułów. Żaden naród nie był tak często tak blisko trofeum, by wracać z pustymi rękami jak Holandia. 1974 z RFN. 1978 z Argentyną. 2010 z Hiszpanią. Dodajcie bolesny półfinał 2014 przegrany w karnych z Argentyną i otrzymacie najbardziej frustrującą wizytówkę wicemistrza w tym sporcie. Tożsamość holenderskiej piłki — futbol totalny, wertykalny pressing, szkolenie techniczne od szóstego roku życia — jest najczęściej naśladowaną na świecie. Trofeum zawsze trafiało gdzie indziej.

2026 to pierwszy Mundial ery po Van Gaalu i po pierwszej kadencji Koemana. Ronald Koeman technicznie wciąż sprawuje stery po powrocie w 2023 — ale kadra jest wreszcie pokoleniowa, a nie przejściowa. Virgil van Dijk pozostaje kapitanem i stoperem mając 34 lata; Frenkie de Jong odzyskał formę w Barcelonie; Cody Gakpo w wieku 25 lat osiąga szczyt; Xavi Simons w wieku 22 lat jest kreatywnym centrum; Tijjani Reijnders w Manchesterze City to objawienie środka pola ostatnich dwóch lat. Trzecie miejsce w Lidze Narodów 2023, w połączeniu z czystą kwalifikacją UEFA (siedem zwycięstw, jeden remis, bilans +24), przywróciło optymizm na poziomie pokoleń z lat 70. i 2010-tych w ich szczytach.

Grupa F jest na papierze łagodna: Japonia, Tunezja i Szwecja. Japonia to ciekawy test — zwycięstwa z Niemcami i Hiszpanią w 2022 uczyniły z nich naprawdę groźnego rywala — ale Holandia powinna komfortowo wygrać grupę. To, co przyjdzie potem, to pytanie. Holendrzy wygrali mecze pucharowe z Turcją (Euro 2024), Senegalem i USA (Katar 2022), lecz przegrali każdy ćwierćfinał po 2014, w którym stawka rzeczywiście się liczyła.

Holenderski cykl biegnie w dwunastoletnich falach — 1974 i 1978 (Cruyff), 2010 i 2014 (Robben, Sneijder) — a 2026 wydaje się szczytowym rokiem obecnego cyklu. Na Mundialu 2030 Van Dijk będzie miał 35 lat. Memphis Depay i Daley Blind prawdopodobnie zakończą karierę reprezentacyjną. Dla Oranje ten turniej jest zamykającym się oknem dla pokolenia kadry, którego Holandia może nie zobaczyć ponownie przez kolejną dekadę.

Holandia Koemana gra hybrydowo 4-3-3/3-4-2-1 w zależności od rywala — wersja z trzema obrońcami pozwala Van Dijkowi wejść z piłką do środka pola. Frenkie de Jong to głęboki rozgrywający; Reijnders to biegacz; Simons gra jako wolna „dziesiątka”. Gakpo wchodzi z lewej, Memphis Depay wciąż występuje jako druga „dziewiątka” lub fałszywa „dziewiątka”. Atuty: elitarna jakość techniczna w całej jedenastce, kapitan (Van Dijk), który wciąż należy do najlepszych stoperów świata, i taktyczna elastyczność wynikająca z holenderskiego szkolenia. Słabości: szybkość defensywna na bokach jest problemem — Denzel Dumfries i Nathan Aké to nie najszybsi obrońcy boczni turnieju — a linia ataku nie ma prawdziwej elitarnej „dziewiątki” do wykończenia sytuacji, które tworzy ten środek pola. Gra bramkarza przy stałych fragmentach to także nawracający słaby punkt.