Francja na Mundialu 2026

Francja przybywa do Ameryki Północnej z najbardziej konsekwentnym współczesnym mundialowym CV na świecie: mistrz w 2018, wicemistrz w 2022, rozdzierający serce finał z Argentyną, w którym Kylian Mbappé strzelił hat-trick na wieczność, a mimo to padła porażka. Didier Deschamps — najdłużej urzędujący trener turnieju na Mundialu — odejdzie po 2026 roku, co czyni tę edycję ostatnim rozdziałem 14-letniego projektu, który dał jeden tytuł, jeden finał i stałe miejsce w czołówce.

Mbappé to wizytówka. W wieku 27 lat wchodzi w pełnię kariery, gwiazda Realu Madryt po odejściu z PSG i prawdopodobnie napastnik o najwyższym pułapie na świecie. Wokół niego Deschamps odbudował pokolenie: William Saliba i Dayot Upamecano w środku obrony, Aurélien Tchouaméni jako defensywny pomocnik, Eduardo Camavinga i Warren Zaïre-Emery jako biegacze box-to-box. Skrzydła należą do Ousmane'a Dembélé i Bradleya Barcoli. Po zakończeniu kariery reprezentacyjnej przez Oliviera Giroud po Euro 2024 rola napastnika rotuje między Marcusem Thuramem i Randalem Kolo Muanim.

Eliminacje były kliniczne — siedem zwycięstw z ośmiu meczów UEFA, tylko Norwegia na chwilę zaniepokoiła — a losowanie dało Francji trudną, ale dopuszczalną grupę I: Senegal (CAF, 1/8 finału 2022), Norwegia (długo oczekiwany debiut mundialowy Erlinga Haalanda) i Irak. Senegal to zagrożenie; Norwegia to ciekawostka; Francja powinna wygrać grupę przynajmniej z bilansu bramek.

Głębsze pytanie brzmi, czy Deschamps zdoła wycisnąć z tej kadry jeszcze jeden cud. Porażka w finale 2022 wciąż piecze. Tytuł w 2026 uczyniłby Francję pierwszą drużyną od Brazylii 1958-1962, która wygrywa dwa Mundiale z rzędu — biorąc pod uwagę porażkę w 2022 — i zacementowałby pokolenie Mbappé jako najbardziej udane w historii francuskiej piłki. Sam Mbappé już się zobowiązał: „Chcę drugiej gwiazdki na koszulce i chcę, żeby z tyłu było napisane Kylian.”

Deschamps jest pragmatyczny do szpiku kości. Francja przechodzi z meczu na mecz, a często w trakcie meczu, między 4-3-3 (posiadanie) a 4-2-3-1 (kontra). Tożsamość to najpierw defensywna odporność — Saliba i Upamecano komfortowo bronią zarówno wysokiej linii, jak i niskiego bloku — a następnie miażdżące tranzycje przez Mbappé. Osłona Tchouaméniego pozwala Camavindze wchodzić wyżej, a prawą stronę boiska obejmuje napastnik, z którym Mbappé akurat łączy gry. Atuty: prawdopodobnie najlepszy duet stoperów turnieju, pokoleniowy napastnik, taktyczna elastyczność i wiedza Deschampsa, czego wymaga piłka pucharowa. Słabości: po szczycie Griezmanna nie wyłonił się klasyczny „dziesiątka”, co oznacza, że Francja czasami gra wyłącznie przez Mbappé i ma trudności z rozbiciem zwartych rywali. Lewa obrona to też znany problem — Theo Hernández jest jedyną elitarną opcją bez ustalonego dublera.