Hiszpania na Mundialu 2026

Hiszpania przybywa jako mistrz Europy 2024, lider rankingu ELO (2075) i numer 2 rankingu FIFA — domyślny czarny koń każdej poważnej drabinki. Projekt Luisa de la Fuente dokonał czegoś, co umknęło Luisowi Enrique: sprawił, że Hiszpania znów wydaje się świeża. Tiki-taka, która zdobyła Euro 2008, MŚ 2010 i Euro 2012, pozostaje fundamentem, lecz została przebudowana wokół wertykalnych biegaczy. Posiadanie wciąż dociera do ostatniej tercji; różnica polega na tym, co dzieje się potem. Lamine Yamal i Nico Williams atakują obrońców skrzydłowych od pierwszej sekundy. Rodri siedzi nisko i łamie każdy pressing rywala. Álvaro Morata, wciąż kapitan, strzela w największych meczach.

Odpadnięcie z Kataru 2022 — z Marokiem, w karnych, po 1000 celnych podaniach i zerze bramek z akcji w 120 minutach — było diagnozą. Euro 2024 było lekiem. Siedem zwycięstw z rzędu, najlepszy bilans bramek turnieju i finałowe 2-1 z Anglią potwierdziły, że Hiszpania znalazła brakujący bieg. Od tego czasu De la Fuente pogłębił kadrę bez utraty tożsamości. Dani Olmo, Fabián Ruiz, Pedri, 19-letni Pau Cubarsí jako stoper obok Aymerica Laporte — to prawdopodobnie najgłębsza hiszpańska kadra od czasu złotego pokolenia.

Losowanie jest okrutne i hojne zarazem. Grupa H łączy Hiszpanię z Urugwajem — Celeste, która pokonała Brazylię w ćwierćfinale Copa América 2024, pełną zagrożenia ze stałych fragmentów i prowadzoną przez Federico Valverde — plus Republiką Zielonego Przylądka (debiutant, ale ćwierćfinalista Pucharu Narodów Afryki) i Arabią Saudyjską. Hiszpania powinna wygrać grupę. To, co przychodzi potem, jest najciekawsze: w zależności od rozstawień 1/8 finału z trzecim miejscem lub bezpośredni ćwierćfinał z Francją, Niemcami lub Anglią.

Dla hiszpańskich kibiców 16-letnia posucha reprezentacji męskiej seniorów to po Euro 2024 dawna historia. Pytanie 2026 brzmi, czy La Roja może zostać pierwszym krajem od Brazylii z 1962 roku, który jednocześnie dzierży tytuły europejski i światowy. Według obecnej formy to drużyna, której każdy inny pretendent ma nadzieję uniknąć.

De la Fuente gra 4-3-3 z agresywnymi bocznymi obrońcami i niezbywalnie podającym bramkarzem w postaci Unaia Simóna. Posiadanie wciąż jest domyślne, ale rozegranie jest krótsze i bardziej bezpośrednie niż w erze 2010: Rodri przyjmuje od czwórki obrońców, obraca się i Hiszpania w trzech kontaktach idzie wertykalnie. Skrzydłowi Yamal i Nico Williams zapewniają szerokość; środkowy napastnik schodzi, by kombinować. Pressing jest wysoki i podtrzymywany — Hiszpania odbierała piłkę na połowie rywala na Euro 2024 częściej niż jakakolwiek inna drużyna. Atuty: kontrola tempa, dwóch pokoleniowych skrzydłowych, elitarni stoperzy, środek pola z Rodrim. Słabości: Morata ma 33 lata i jest jedyną prawdziwą „dziewiątką” w kadrze — uraz tutaj zmusza do fałszywej dziewiątki, co kosztowało Hiszpanię punkty przeciwko niskim blokom. Obrona stałych fragmentów pozostaje historyczną piętą achillesową.