Argentyna na Mundialu 2026

Argentyna ląduje w Ameryce Północnej jako broniący tytułu mistrz świata, lider rankingu FIFA i — dla większości planety — sentymentalny faworyt. Tytuł Kataru 2022, przypieczętowany w Lusail jednym z najlepszych finałów w historii, zrobił więcej niż zakończył 36-letnią posuchę. Wręczył wreszcie Lionelowi Messiemu brakujący element kolekcji kariery i zresetował relację między argentyńską publicznością a reprezentacją. Osiem lat wcześniej, po finale na Maracaná w 2014, ta relacja była rozbita. Dziś kadra znów cieszy się szerokim poparciem społecznym.

2026 będzie niemal na pewno ostatnim Mundialem Messiego. W trakcie turnieju skończy 39 lat i otwarcie o tym mówi: „Mecz po meczu, zobaczymy jak będzie.” Trener Lionel Scaloni — obecnie najdłużej urzędujący selekcjoner w najnowszej historii Albiceleste — po cichu odbudował kadrę wokół nowej generacji: Alexis Mac Allister i Enzo Fernández jako kręgosłup środka pola, Lautaro Martínez jako długoterminowa „dziewiątka”, Julián Álvarez jako niezmordowany drugi napastnik, Cristian Romero jako defensywny filar. Eliminacje CONMEBOL pokazały, dlaczego Argentyna jest faworytem: prowadziła w tabeli, 13 zwycięstw w 18 meczach, najmniej straconych goli ze wszystkich drużyn południowoamerykańskich.

W kraju, gdzie piłka jest religią narodową, obrona tytułu niesie inny rodzaj presji. Sieci Prode (cotygodniowe typerskie sondy w stylu loterii) zapełnią firmowe grupy WhatsApp od São Paulo po Saltę. Kawiarnie w Buenos Aires pomalują ściany na błękit i biel. Obelisk już jest wzmacniany pod kątem przyszłych celebracji.

Nowy format 48 drużyn jest na papierze hojny. Argentyna trafiła do grupy J z Algierią, Austrią i Jordanią — sprzyjające losowanie, które powinno wprowadzić ich w rundę 32 z rozpędem. Prawdziwy test zaczyna się w fazie pucharowej, gdzie majaczy potencjalny ćwierćfinał z Francją lub Hiszpanią. Albiceleste nie przegrała oficjalnego meczu w regulaminowym czasie gry od potknięcia z fazy grupowej Kataru 2022 przeciwko Arabii Saudyjskiej. Ten rekord i ostatni taniec Messiego — to będzie historia tego Mundialu, niezależnie od tego, czy Argentyna wygra, czy nie.

Argentyna Scaloniego opiera się na elastycznym 4-3-3, które zmienia się w 4-4-2 z rombem, gdy Messi schodzi w „kieszeń”. Tożsamość to zwarta obrona — czwórka trzyma się ciasno, skrzydłowi agresywnie wracają — a następnie szybkie wertykalne tranzycje przez Mac Allistera i Fernándeza. Lautaro Martínez gra jako punkt odniesienia, który wyciąga środkowych obrońców na szeroko i otwiera półprzestrzeń pod późne wbiegnięcia Álvareza. Atuty są oczywiste: prawdopodobnie najlepszy środek pola w turnieju, elitarna organizacja defensywna, dwóch strzelców z przodu i moralny autorytet obrońców tytułu. Słabości zależą od wieku. Jeśli Messi jest zdrowy, Argentyna jest prawie nie do pokonania. Jeśli się zmęczy lub urazi, atak traci warstwę nieprzewidywalności. Asekuracja na bokach też jest cieńsza niż w 2022 — Nicolás Tagliafico i Nahuel Molina będą potrzebować mocnych zmienników, by przetrwać bieg pucharowy w letnim upale Ameryki Północnej.